Komentari

Kojić: Ešdaun Londonu iz BiH tajno pisao istinu, a javno satanizovao Srbe

TRIBINA „REPUBLIKA SRPSKA U SVJETLU NOVIH ČINJENICA O GRAĐANSKOM RATU U BiH“

Pedi Ešdaun

  • Dokumenti, koji je prošle godine objavila Nacionalna arhiva Velike Britanije, nakon što je sa njih skinuta oznaka tajnosti, govore u prilog činjenici da se događaji u Srebrenici ne mogu interpretirati samo na osnovu viđenja jedne strane u sukobu
  • Objelodanjen je Ešdaunov izvještaj Džonu Mejdžoru o posjeti BiH. od 8. do 12. avgusta 1992. godine na poziv bivšeg predsjednika Republike Srpske Radovana Karadžića. Ešdaun navodi da je u Sarajevu od posmatrača UNPROFORA saznao da „VRS trpi napade i bombardovanja od strane muslimana, pa tek onda odgovara sa brda svojom artiljerijom“
  • Biće još dokumenata koji će, na ovaj ili onaj način, dospjeti u javnost, a naše je da ih iskoristimo, ukazujemo na nedosljednosti, na potrebu drugačijeg pristupa i sveobuhvatne analize rata u BiH, i da ne dozvolimo, da jednog dana, bude ugrožen opstanak Republike Srpske

Milorad KOJIĆ, direktor Republičkog centra za istraživanje rata, ratnih zločina i traženje nestalih lica

STEREOTIPI, kojima su temelji udareni još 1992.godine, održali su se i do danas, a izvještavanja najpoznatijih svjetskih medija, u najvećoj mjeri potaknuta i instruisana neobjektivnim i pristrasnim odnosom predstavnika velikih sila u korist Bošnjaka i Hrvata, doprinijeli su satanizaciji Srba u smislu isključivih krivaca za sva zla devedesetih godina na području bivše Jugoslavije…

Srebrenica i Sarajevo su postali sinonimi za agresiju i genocid, bez obzira na to što se godinama ukazuje na činjenicu da se rat u BiH ne može posmatrati iz crno-bijele perspektive…

Napadi na srpska sela u okolini Srebrenice 1992. i 1993. godine i ratni zločini takozvane Armije BiH počinjeni nad srpskim civilima i zarobljenim pripadnicima Vojske Republike Srpske, očigledno su tabu tema za svjetske zvaničnike.

Na suđenju bivšem predsjedniku Srbije Slobodanu Miloševiću, kao svjedok Tužilaštva, francuski general i šef UNPROFOR-a Filip Morion, izjavio je da su događaji u Srebrenici 1995. godine „bili reakcija na ono što su jedinice pod komandom Nasera Orića 1993. godine učinile Srbima.

Ratko Mladić, Filip Morion i Radovan Karadžić

Dokumenti, koji je prošle godine objavila Nacionalna arhiva Velike Britanije, nakon što je sa njih skinuta oznaka tajnosti, govore u prilog činjenici da se događaji u Srebrenici ne mogu interpretirati samo na osnovu viđenja jedne strane u sukobu.

Prije svega, u dokumentu od 11.7.1995. godine, koji je Margaret Aldred, tadašnja privatna sekretarica Mihaela Portilja, državnog sekretara Velike Britanije za odbranu, uputila svom kolegi Roderiku Linu, privatnom sekretaru tadašnjeg premijera Džona Mejdžera, navodi se, između ostalog, sljedeće:

„Nedavni napadi armije bosanskih Srba na Srebrenicu su izazvani konstantnim bh. napadima u prethodna tri mjeseca na njihove rute snabdijevanja južno od enklave. Napadi ove armije su gotovo sigurno pokrenuti od strane lokalnog komandira, i mi ne mislimo da su dio plana iz Pala da se pregazi enklava».

Pored ovog, postoje i dokumenti službene korespondencije, koju su vodili tadašnji britanski premijer Džon Mejdžer i britanski parlamentarac i lider Liberalnih demokrata Pedi Ešdaun.

Između ostalog, dva Ešdaunova pisma govore o situaciji u Srebrenici. Još 3.4.1993. godine, on piše premijeru velike Britanije da „ukoliko se ne preduzme odlučna akcija, pitanje je vremena kada će Srebrenica, i njenih 60.000 stanovnika, biti pregaženi od strane Srba“.

Nešto kasnije, 14.4.1993. godine, u sličnom dopisu britanskom premijeru, Ešdaun navodi da „ukoliko se ne preduzme odlučna akcija, u ruke Srba pašće 40.000 stanovnika Srebrenice“.

Nelogičnost i nedosljednost u interpretaciji broja stanovnika nastavljena je i u sljedećem dopisu. Naime, specijalni izaslanik Svjetske zdravstvene organizacije u BiH Donald Ačeson, u dopisu premijeru 13.5.1993. godine, govori o 70.000 stanovnika u Srebrenici…

Milorad Kojić

Nije samo Srebrenica bila u fokusu interesovanja stranih zvaničnika, već je, na samom početku rata, sudeći prema navodima iz izvještaja koji su objelodanjeni prošle godine, bilo potpuno jasno na koji način će predstavnici međunarodne zajednice oblikovati svoj odnos prema ratu u BiH.

Tako je Ešdaun od Mejdžora 30.7.1992. godine zatražio vojnu intervenciju protiv Srba, kako bi se sačuvala „muslimanska domovina“.

Osim ovih dokumenata, objelodanjen je i izvještaj o posjeti BiH, na poziv bivšeg predsjednika Republike Srpske Radovana Karadžića od 8. do 12. avgusta 1992. godine.

Ešdaun je u Sarajevu od posmatrača UNPROFORA saznao da „VRS trpi napade i bombardovanja od strane muslimana, pa tek onda odgovara sa brda svojom artiljerijom“. Uočio je da „Srbi imaju brojniju artiljeriju, a muslimani pješadiju“, te precizirao  da je „korišćeno oružje većeg kalibra, pa čak i neke rakete protiv VRS u Sarajevu“.

U jednom od izvještaja, Ešdaun je ukazao na izbjegličke kampove i zatvore Manjača, Omarska i Trnopolje i uslove u kojima se nalaze zatvorenici, ali i napravio jasnu razliku između ova dva zatvora. Naveo je da su „u Manjači mnogo bolji uslovi, gdje se čak poštuje Ženevska konvencija», pritom kritikujući Crveni Krst da dovoljno ne obilazi taj zatvor.

Ešdaun je, takođe, „zabrinut zbog toga što nisu svi koji su dovedeni na Manjaču borci“. Zaključio je, na kraju, da „nakon onoga što je vidio, ove zatvore ne može nazvati koncentracionim logorima“.

Biće još dokumenata koji će, na ovaj ili onaj način, dospjeti u javnost, a naše je da ih iskoristimo, ukazujemo na nedosljednosti, na potrebu drugačijeg pristupa i sveobuhvatne analize rata u BiH, i da ne dozvolimo, da jednog dana, bude ugrožen opstanak Republike Srpske.

Dodaj komentar

Klikni ovde da postaviš komentar