Vjere

SPC Carigradu: Ne priznajemo „konfederaciju” ukrajinskih raskolničkih grupacija

PATRIJARŠIJA OBJAVILA „STAV SRPSKE PRAVOSLAVNE CRKVE O CRKVENOJ KRIZI U UKRAJINI“
  • «Srpska Pravoslavna Crkva ne priznaje nekanonsko ulaženje Njegove Svetosti Patrijarha carigradskog u kanonski prostor najsvetije Ruske Crkve budući da se Kijevska mitropolija ni na koji način ne može poistovetiti sa današnjom ,,Ukrajinom”, koja obuhvata i desetine drugih eparhija“
  • SPC ne priznaje ni kijevski tobože „ujediniteljski” sabor koji je zapravo protivujediniteljski psevdosabor koji razdvaja i razbija i koji je iskopao još dublju jamu otuđenja i raspada društva u nesrećnoj zemlji Ukrajini. Zbog svega toga Srpska Pravoslavna Crkva smatra njegove odluke antikanonskim i nevažećim, pa, dakle, i nimalo obavezujućim za Srpsku Pravoslavnu Crkvu
  • Žaleći i tugujući zbog razbijenog jedinstva svete Pravoslavne Katoličanske Crkve, Sveti Sinod Srpske Pravoslavne Crkve ponovo moli Njegovu Svetost patrijarha Vartolomeja da revidira svoje dosadašnje odluke i da vaspostavi pređašnju blagoslovenu ljubav i jedinstvo svetih pomesnih Crkava Božjih. Ništa nije nužnije ni dragocenije od ljubavi, mira i jednomislija među braćom

SRPSKA Pravoslavna Crkva je, prva među autokefalnim Pravoslavnim Crkvama, zvanično, na najvišem nivou (Sveti Arhijerejski Sabor), već u novembru prošle godine reagovala na nameru Njegove Svetosti Carigradskog Patrijarha da po svom nahođenju i samovlasno, kao „prvi bez jednakih” (primus sine paribus), a ne kao „prvi među jednakima” (primus inter pares), što je inače vekovno pravoslavno eklisiološko i kanonsko načelo, „rešava” i „reši” crkvene probleme na tlu Ukrajine, i molila ju je da to ne čini nego da, u bratskom dijalogu sa Ruskom Pravoslavnom Crkvom i savetujući se sa ostalim Crkvama, stvarno pomogne da se kriza reši.

Nažalost, glas Srpske Crkve je ostao „glas vapijućeg u pustinji”: iz Carigrada nije usledio nikakav odgovor – samo grobno ćutanje.

Potom se Sveti Sinod Srpske Crkve obratio Carigradu novim apelom da ne žuri već da postupa u duhu sabornosti, bratske ljubavi i odgovornosti ne samo za Crkvu u Ukrajini nego i za jedinstvo Pravoslavlja kao celine. Reakcija je bila ista – grobno ćutanje.

Zatim je Njegova Svetost Patrijarh srpski u Solunu lično, usmeno, molio Svetejšeg Patrijarha konstantinopoljskog isto to – nažalost, sa istim rezultatom.

Valja primetiti da je Srpska Crkva o svome stavu i o koracima koje preduzima svaki put obavestila sve sestrinske pomesne Crkve.

Posle svega što je Carigradska Patrijaršija uradila u Kijevu, – a Kijev je, kao što je poznato, „majka ruskih gradova”, – stav Srpske Crkve, takođe zvanično saopšten svim pomesnim Pravoslavnim Crkvama, jeste sledeći:

  1. Srpska Pravoslavna Crkva ne priznaje nekanonsko ulaženje Njegove Svetosti Patrijarha carigradskog u kanonski prostor najsvetije Ruske Crkve budući da se Kijevska mitropolija ni na koji način ne može poistovetiti sa današnjom ,,Ukrajinom”, koja obuhvata i desetine drugih eparhija. Ona je 1686. godine predata Moskovskoj Patrijaršiji, što se može zaključiti iz gramatâ carigradskog patrijarha Dionisija IV, iz dekretâ njegovih naslednikâ, iz zvaničnih, od tada redovno objavljivanih ,,taktikona”, ,,sintagmationâ”, ,,diptihâ”, ,,kalendarâ” i ,,epetiridâ” (analâ, godišnjakâ) koje ne izdaju samo druge Crkve već i sama Carigradska Patrijaršija, pa, štaviše, i iz ličnih izjava i deklaracija današnjeg Carigradskog Patrijarha do aprila prošle godine.
  2. Srpska Pravoslavna Crkva, isto tako, ne priznaje veštačku „konfederaciju” ukrajinskih raskolničkih grupacija (koje se već ponovo bore jedna protiv druge i nezadrživo hrle ka razlazu), proglašenu za „autokefalnu Crkvu Ukrajine”, jer je to kanonski nepostojeća Crkva, a u samoj stvari je silom nametnuta. Raskolnici su ostali raskolnici. Jedanput raskolnik — uvek raskolnik, osim u slučajevima iskrenog obraćenja i dubinskog pokajanja. Jedina Crkva koju u datom slučaju Srpska Pravoslavna Crkva poznaje i priznaje jeste kanonska Ukrajinska Pravoslavna Crkva na čelu sa Njegovim Blaženstvom Mitropolitom kijevskim i sve Ukrajine g. Onufrijem.
  3. Srpska Pravoslavna Crkva ne priznaje ni kijevski — tobože „ujediniteljski” — sabor, na kojem nijedan arhijerej kanonske  Ukrajinske Pravoslavne Crkve nije uzeo učešća (pošto su, dan ranije, i titularni mitropolit Aleksandar Drabinko i mitropolit vinicki Simeon primljeni u jurisdikciju Carigradske Crkve, i to bez kanonskog otpusta od strane njihove Crkve). Čitavi scenario i sve što se događalo iza kulisâ ovog čudnog skupa, a što nije nepoznato javnosti, izaziva samo nevericu i tugu u dušama pravoslavnih hrišćana širom sveta. Radi se, zapravo, o protivujediniteljskom psevdosaboru koji razdvaja i razbija i koji je iskopao još dublju jamu otuđenja i raspada društva u nesrećnoj zemlji Ukrajini. Zbog svega toga Srpska Pravoslavna Crkva smatra njegove odluke antikanonskim i nevažećim, pa, dakle, i nimalo obavezujućim za Srpsku Pravoslavnu Crkvu.
  4. Srpska Pravoslavna Crkva ne priznaje raskolničku jerarhiju za pravoslavnu jerarhiju ni raskolnički klir za pravoslavni klir budući da su pripadnici Denisenkove grupacije svoju ,,crkvenu ipostas” stekli od jednog raščinjenog, ekskomuniciranog i anatemi podvrgnutog arhijereja (tu činjenicu je, svojevremeno, zvanično priznao i sâm Vaseljenski Patrijarh), a da pripadnici Maletičeve sekte nemaju ni apostolsko prejemstvo ni sveštenstvo uopšte. Nijedan službeni akt, nijedan, kako se prostonarodski kaže, ,,potez pera”, ne može da ono što se dogodilo pretvori u nešto što se nije dogodilo niti da ono čega nema pretvori u nešto što postoji. Srpska Pravoslavna Crkva ne prihvata, sledstveno, da je g. Dumenko (zvani Epifanije) uopšte arhijerej, akamoli predstojatelj autokefalne Crkve (ovo poslednje svojstvo ne pripisuje mu ni njegov ,,duhovni otac”, g. Denisenko, ,,stvarni predstojatelj” i, štaviše, doživotni ,,patrijarh”).
  5. Najzad, Srpska Pravoslavna Crkva je, silom prilikâ, prinuđena da svojim Visokopreosveštenim i Preosveštenim jerarsima i časnim kliricima preporuči da se klone liturgijskog i kanonskog opštenja ne samo sa spomenutim g. Epifanijem Dumenkom i njegovim sledbenicima nego i sa arhijerejima i kliricima koji im saslužuju i stupaju u opštenje sa njima, shodno kanonskom načelu da će se onaj ko stupa u opštenje sa nekim ko je van opštenja i sâm naći van opštenja.

Žaleći i tugujući zbog razbijenog jedinstva svete Pravoslavne Katoličanske Crkve, Sveti Sinod Srpske Pravoslavne Crkve ponovo moli Njegovu Svetost patrijarha Vartolomeja da revidira svoje dosadašnje odluke i da vaspostavi pređašnju blagoslovenu ljubav i jedinstvo svetih pomesnih Crkava Božjih. Ništa nije nužnije ni dragocenije od ljubavi, mira i jednomislija među braćom.

http://spc.rs/sr/stav_srpske_pravoslavne_crkve_o_crkvenoj_krizi_u_ukrajini

 

Dodaj komentar

Klikni ovde da postaviš komentar